Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve rahatsız edici filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kuzeyindeki faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak onları bir malikanede 120 gün boyunca fiziksel, cinsel ve psikolojik işkencelere maruz bırakır. Film, bu korkunç ritüelleri soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir üslupla sunar.

Pasolini'nin yönetmenliği, şiddeti estetize etmekten özenle kaçınır. Sabit ve uzun planlar, izleyiciyi bu vahşet manzarasıyla yüzleşmeye zorlar. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin duygusuz otoritesini etkileyici bir şekilde yansıtır. Film, salt bir şiddet gösterisi değil; iktidar, itaat, tüketim toplumu ve faşizmin doğası üzerine derin bir alegoridir. Pasolini, bu aşırılığı, savaş sonrası İtalya'daki siyasi iklimi ve tüketici kapitalizmini eleştirmek için bir metafor olarak kullanır.

İzlenmesi kolay bir film değildir. Seyirciyi sınırları zorlayan şiddet içeren sahneleri nedeniyle dünya çapında sansürle karşılaşmış ve birçok ülkede yasaklanmıştır. Ancak, sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulmaz ve sarsıcı bir deneyim arayanlar için önemli bir yapıttır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının en uç ve en düşündürücü noktasını temsil eder. Sadece güçlü bir mideye değil, aynı zamanda derin bir sanatsal ve politik sorgulamaya hazır olan izleyicilere hitap eder.