Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ölmek üzere olan bir adamın zihninde dans eden anılara odaklanır. Çocukluğunun pastoral sahneleri, annesinin görüntüsü, İkinci Dünya Savaşı'nın gölgesi ve bireysel hatıralar, Sovyet Rusya'nın kolektif tarihiyle iç içe geçer. Tarkovski, geleneksel anlatı yapısını tamamen reddederek, bir rüya mantığıyla işleyen görsel bir şiir sunar.

Oyunculuk performansları, filmin lirik tonuyla mükemmel bir uyum içindedir. Margarita Terekhova, hem annenin genç halini hem de adamın eski eşini oynayarak çarpıcı bir ikili portre çizer. Film, oyuncuların diyaloglarından çok, beden dilleri ve yüz ifadeleriyle duygu aktardığı bir deneyim sunar. Tarkovski'nin yönetmenliği ise başlı başına bir görsel şölendir. Unutulmaz uzun planları, doğa imgelerinin yoğun kullanımı ve su, ateş, rüzgar gibi temel elementlere yaptığı vurgu, izleyiciyi hipnotize eden bir etki yaratır.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sadece bir hikaye anlatmaz, bir bilinç durumunu, hatıraların akışkan ve parçalı doğasını deneyimletir. Tarihsel olayların bireyin iç dünyasını nasıl şekillendirdiğini, zamanın doğrusal olmayan yapısını sorgulatır. Sinemanın anlatım olanaklarının sınırlarını zorlayan bu başyapıt, izleyiciyi pasif bir seyirci olmaktan çıkarıp, anlamı kendi deneyimiyle kurmaya davet eden aktif bir katılımcıya dönüştürür. Görsel şiir arayan, sinemayı sanat olarak deneyimlemek isteyen herkes için vazgeçilmez bir eserdir.