Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, karısının intiharıyla sarsılan, yas tutan Amerikalı dul Paul (Marlon Brando) ile nişanlı genç Fransız kadın Jeanne (Maria Schneider) arasında, Paris'te isimsiz bir dairede başlayan tutkulu, yıkıcı ve tamamen fiziksel bir ilişkiyi konu alır. Paul, ilişkinin yalnızca cinselliğe ve anonimliğe dayanmasında ısrar eder; geçmişlerinden, isimlerinden ve dış dünyadan tamamen arınmış bir 'tangoyu' dans etmeyi önerir.

Marlon Brando, Paul karakterine derin bir yaralılık, öfke ve kırılganlık katarken, doğaçlama anlarıyla adeta bir aktörlük dersi verir. Maria Schneider ise Jeanne'in masumiyet, merak ve isyan dolu yolculuğunu ince bir performansla aktarır. Vittorio Storaro'nun görsel olarak zengin sinematografisi, Paris'in gri tonlarını karakterlerin iç dünyalarının kasvetiyle birleştirir.

Film, yas, yalnızlık, özgürlük arzusu ve insan ilişkilerindeki güç dinamiklerini sorgularken, 1970'lerin sinemasında bir dönüm noktası olmuştur. Açık sahneleri nedeniyle büyük sansasyon yaratmış ve sansür tartışmalarının odağında yer almıştır. Ancak 'Last Tango in Paris', salt şok değeriyle değil, insan psikolojisinin karanlık dehlizlerine yaptığı cesur yolculukla iz bırakır. Bertolucci'nin yönetmenliği, karakterlerin iç çatışmalarını fiziksel mekanlarla öyle bir bütünleştirir ki, Paris'teki o boş daire, adeta bir duygusal laboratuvara dönüşür. Tutkunun ve acının evrensel dilini merak eden her sinemaseverin izlemesi gereken, zamansız ve sarsıcı bir dram.